Νεκρός Αύγουστος

Σε γδυνε το αυγουστιάτικο φεγγάρι μάτια μου.
Το φως του χορεύοντας ξεσκέπαζε κάθε σου βλέμμα.
Γυμνό σε φερνε μπροστά μου.
Μια λευκή ψυχή έτοιμη για εκμετάλλευση.
Εχθρός μας το ξημέρωμα.
Μας γείωνε.
Τα χάναμε όλα.
Όσα χτίζαμε τις νύχτες,
Όσα έγραφα δειλά στην λευκή σου ψυχή.
Όσα το φεγγάρι μας έπειθε να νιώσουμε,
Όσα η θάλασσα φώναζε κι έλεγε πως μας πήγαινε το *εμείς*,
Όσα το κόκκινο κρασί μας έταζε,
Όσα ο μαύρος ουρανός μας υποσχόταν,
Όσα η μισή φωτεινή μου ύπαρξη ονειρευόταν.
Τα πάντα.
Όλα.
Όλα όσα μας επέτρεπαν να ζούμε.
Πεθάναμε.
Ήμασταν ήδη νεκροί.
Ποιος είναι ζωντανός όταν ζει μόνο τη νύχτα;
Ήμασταν ήδη νεκροί μάτια μου.
Έκανα τόσα να μας αναστήσω.
Μα τον αγάπησες τον θάνατο.
Τον λάτρεψες τον δικό μας θάνατο.
Τον έφερες.

Γεωργοκίτσου Σπυριδούλα


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου