Για σενα που ρωτάς γιατί φεύγουν


Για τα σπίτια που πουλήθηκαν και ξεπουλήθηκαν.

Για τα σπίτια που γιναν εισιτήριο για έξοδο.

Για τους δρόμους που έχουν μεγάλες και βαθιές ρυτίδες, απ αυτές του πολέμου.

Για τους φίλους που δεν χωρούσαν σε εκείνη τη βάρκα κι επιβιβάστηκαν σε άλλες.

Για το άπειρο.

Για το πουθενά.

Για την «ευρώπη».

Για τα πράγματα που δε χωρούσαν στην τσάντα, στους ώμους, στις τσέπες και μένουν σκονισμένα και ριζωμένα στις θέσεις τους τις ειρηνικές.

Για τα χαμόγελα που πάγωσαν πιο πολύ κι απ΄ τα σώματα.

Για τα μάτια που κλειναν εσκεμμένα να μην αντικρύσουν την καταστροφή.

Για τις στεριές τις αφιλόξενες που πνίγουν όσα σωτήρια χέρια απλώνονται προς τα πελάγη.

Γι΄ αυτό γεννήθηκε τούτο το ποίημα.

Γι΄ αυτό και για σένα.

Για σενα που ρωτάς γιατί φεύγουν.

Και για σένα που ρωτάς γιατί έρχονται.

Και για σένα που ψιθυρίζεις «Αφού ξέρουν..»

Για΄ σένα που προσπερνάς και προσπερνάς και προσπερνάς.

Για’ σένα που ξέχασες να είσαι αλληλέγγυος,

που ξέχασες να είσαι άνθρωπος.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου